ბიბლია: სიბრძნე სოლომონისა
Author: Институт перевода Библии
Date: 2020-12-19T15:12:20.881543+00:00

ბიბლია
ბიბლია

1. სათაურის გვერდი

1. სიბრძნე სოლომონისა

სათაურის გვერდი

ბიბლია
ძველი და ახალი აღთქმა

(კანონიკური და არაკანონიკური წიგნები)

ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი

2002

ISBN 91-89122-21-6

© კანონიკური წიგნები – ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი, სტოკჰოლმი, 2002

© არაკანონიკური წიგნები – საქართველოს ბიბლიის საზოგადოება, 2002

სიბრძნე სოლომონისა
სიბრძნე სოლომონისა

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

17. 17

18. 18

19. 19

1
სიბრძნე სოლომონისა

1^1შეიყვარეთ სამართლიანობა, ქვეყნის მსაჯულ-ნო, შეიცანით უფალი სიკეთით და გულის სიწრფელით ეძიეთ იგი.

2რადგანაც იპოვება იმათგან, ვინც არ გამოსცდის მას, და გამოეცხადება იმათ, ვისაც სწამს მისი.

3რადგანაც მრუდე ზრახვანი გვაშორებენ ღმერთს, და მისი ძალის გამოცდა ამხელს უგუნურთ.

4რადგან სიბრძნე ვერ შეაღწევს უკეთურ სულში და ვერც ცოდვას დამონებულ სხეულში დაივანებს.

5რადგან წმიდა სული წვრთნისა გაურბის მზაკვრობას, განუდგება უკეთურ ზრახვას და ზიზღით უარყოფს მოახლოებულ უსამართლობას.

6კაცთმოყვარე სულია სიბრძნე და დაუსჯელს არ დატოვებს იმას, ვისი ბაგენიც გმობას იტყვიან, ვინაიდან ღმერთია მისი იდუმალი ზრახვების მოწმე, სიმართლით რომ იკვლევს მის გულს, და მისი ენის მსმენელი.

7უფლის სული ავსებს სამყაროს, და როგორც ყოვლისმომცველმა, იცის ყოველი ჩქამი.

8ამიტომ უსამართლობის მთქმელთაგან ვერავინ დაიმალება, და არ ასცდება მას მამხილებელი მსჯავრი.

9რადგან უღვთოს ზრახვანი გამოძიებულ იქნება და მისი სიტყვები უფლის ყურამდე სამხილებლად მიაღწევს.

10შურისმგებლის ყური ყველაფერს ისმენს, და თვით ჩუმი დრტვინვაც არ გამოეპარება.

11ამიტომაც ერიდეთ ამაო დრტვინვას და ეკრძალეთ ავსიტყვაობას, რადგან თვით ფარულად თქმულიც კი ფუჭად არ ჩაივლის, და ცილისმწამებელ ბაგეს შეუძლია ჩაკლას სული.

12ნუ ეშურებით სიკვდილს თქვენი სიცოცხლის ცთომილებით, და ნუ მოიახლოვებთ აღსასრულს თქვენი ხელის ნამოქმედარით.

13რადგან სიკვდილი ღმერთს არ შეუქმნია და არც ცოცხალთა დაღუპვით ხარობს.

14რადგან ყველაფერი არსებობისთვის შექმნა და სამყაროს მხსნელნი არიან თაობები; არ არის მათში სასიკვდილო შხამი და არც ჯოჯოხეთის სუფევა მიწაზე.

15რადგან სამართლიანობა უკვდავია.

16მაგრამ უღვთოებმა ხელითაც და ხმითაც უხმეს ჯოჯოხეთს და მასთან დამოყვრებულნი, ჩაჭკნენ; და აღთქმა დაუდეს მას, რადგან ღირსნი არიან მის კერძად იქცნენ.

2

2^1უმართებულოდ განმსჯელნი ეუბნებოდნენ ერთმანეთს: „ხანმოკლე და მწუხარეა ჩვენი ცხოვრება, ადამიანი თავს ვერ დააღწევს სიკვდილს და არც საიქიოსაგან დამხსნელი ეგულება ვინმე.

2შემთხვევით დავიბადეთ და შემდეგაც ისე ვიქნებით, როგორც არყოფილნი; რადგანაც სუნთქვა ჩვენს ნესტოებში კვამლია მხოლოდ, აზრი კი ჩვენი გულის ფეთქვით გამკრთალი ნაპერწკალი.

3მისი ჩაქრობისთანავე სხეულიც ჩაიფერფლება და სუნთქვაც განქარდება, როგორც ჰაერის ქროლვა.

4თანდათანობით დაივიწყებენ ჩვენს სახელს, აღარავინ ახსენებს ჩვენს ნამოქმედარს, ღრუბელივით უკვალოდ ჩაივლის ჩვენი ცხოვრება და გაქრება, როგორც მზის სხივებით დაწეწილი და მისი მცხუნვარებით განწონილი ნისლი.

5რადგან აჩრდილივით მსწრაფლწარმავალია ჩვენი ცხოვრება, ვერვინ გარდაგვივლენს აღსასრულს, ვინაიდან ბეჭედი დასმულია და არავინ ბრუნდება უკან.

6მაშ, შევიტკბოთ დღევანდელი სიკეთე, მოვისთვლათ წლების ნაყოფი და სიჭაბუკით ვიხაროთ.

7აღვივსოთ ძვირფასი ღვინითა და კეთილსუნელებით, ნუ გავუშვებთ ხელიდან გაზაფხულის ყვავილს.

8ვიდრე არ დამჭკნარა, კოკობი ვარდის გვირგვინით შევიმკოთ შუბლი.

9ნურავინ დააკლდება ამ ჩვენს ღრეობას, ყველგან დავტოვოთ სიხარულის კვალი, რადგან ესაა ჩვენი წილი და ხვედრი.

10კისერი მოვუგრიხოთ ალალმართალ ღატაკს, ნუ დავინდობთ ქვრივებს და ნურც მოხუცის ჭაღარას დავერიდებით.

11ჩვენი ძალა სამართლის საზომად იქცეს, რადგანაც უძლურება უბადრუკია.

12მახე დავუგოთ მართალს, რადგანაც გულს გვიწყალებს და ხელს გვიშლის; გვიკიჟინებს: სჯულის წინაშე სცოდავთო, და უზრდელობას გვაყვედრის.

13ღვთისმცოდნეობას იჩემებს და უფლის შვილად მოაქვს თავი.

14ჩვენი ზრახვების მამხილებლად გვექცა და თვალით დასანახავადაც კი გვიმძიმს.

15რადგან მისი ცხოვრება არა ჰგავს სხვების ცხოვრებას და განსხვავებულია ბილიკი მისი.

16გაიძვერებად მივაჩნივართ, თავს არიდებს ჩვენს გზას, როგორც უწმინდურს; ნეტარებად რაცხს მართალთა აღსასრულს და იქადის, ჩემი მამააო ღმერთი.

17ვნახოთ, მართალია თუ არა მისი სიტყვები და გამოვცადოთ იგი აღსასრულისას.

18თუ მართლაც ჭეშმარიტი ძეა ღვთისა, უფალი დაიფარავს და დაიხსნის მტრების ხელიდან.

19შეურაცხყოფითა და წამებით გამოვცადოთ იგი, რათა დავრწმუნდეთ მის თვინიერებაში და უბოროტობა მისი ვიხილოთ.

20სამარცხვინო სიკვდილი მივუსაჯოთ, რადგანაც, მისივე თქმისა არ იყოს, ღვთისაგან არ გაიწირება.“

21ასე განსაჯეს, მაგრამ შეცდნენ, მათივე ბოროტებით დაბრმავებულნი.

22ვერც ღვთის საიდუმლონი შეიცნეს, არც სიწმიდის საზღაურს ელოდნენ და არც უბიწო სულთა ჯილდო ჩაუგდიათ რამედ.

23რადგანაც ღმერთმა უხრწნელად გამოსახა, შექმნა ადამიანი, თავისი მარადიულობის ხატად შექმნა იგი.

24მაგრამ ეშმაკის მოშურნეობით სიკვდილი შემოვიდა სამყაროში და ეშმაკის კერძთა ხვედრია იგი.

3

3^1მართალთა სულები ღვთის ხელთ არიან და ტანჯვა ვერ ეწევა მათ.

2უგუნურებს კი მკვდრები ჰგონიათ და უბედურებად შეურაცხავთ მათი აღსასრული;

3ჩვენგან განშორება – იავარქმნად, ისინი კი მშვიდად სუფევენ.

4რადგან, თუმცა ხალხის თვალში დასჯილნი ჩანან, მათი სასოება უკვდავებითაა სავსე.

5მცირედ დასჯილებს დიდი სიკეთე მიეგებათ სანაცვლოდ, რადგანაც ღმერთმა გამოსცადა და თავის ღირსად შერაცხა ისინი.

6გამოსცადა, როგორც ოქრო – ქურაში და შეიწყნარა როგორც დასაწველი მსხვერპლი.

7ნაცვლისგების ჟამს გაბრწყინდებიან ისინი, როგორც ლერწმიდან ავარდნილი ნაპერწკლები.

8განსჯიან ტომებს და იმბრძანებლებენ ხალხებზე, ხოლო თვით მათზე სამარადისოდ იმეფებს უფალი.

9უფლის მოსავნი შეიცნობენ ჭეშმარიტებას და სიყვარულში ურყევნი მასთან დარჩებიან, რადგანაც რჩეულთათვისაა მისი მადლი და წყალობა.

10უღვთონი კი მათი ზრახვისამებრ მიიღებენ სასჯელს, რადგან მართალიც უგულებელყვეს და უფალსაც განუდგნენ.

11ვინაიდან უბედურია ყველა, ვინც შეიძულა სიბრძნე და სწავლა; ამაოა მათი იმედი, უნაყოფოა მათი შრომა და ურგებია მათი საქმე.

12მათი ცოლები უგუნურნი არიან, ხოლო შვილები – უკეთურნი; დაწყევლილია მათი მოდგმა.

13ნეტარია უნაყოფო და უბიწო ქალი, ვისაც არ გაუზიარებია ცოდვის სარეცელი; იგი მიიღებს ნაყოფს სულთა მოხილვისას.

14თვით საჭურისსაც, ვისაც არ ჩაუდენია უსჯულოება და არ განუზრახავს ბოროტება უფლის მიმართ, მიეცემა გამორჩეული მადლი რწმენისა და სასურველი წილი უფლის ტაძარში.

15სასახელოა კეთილი შრომის ნაყოფი და ურყევია ფესვი სიბრძნისა.

16მემრუშეთა შვილები სრულწლოვანებას ვერ მიაღწევენ და თესლი უსჯულო სარეცლისა წარიხოცება.

17დღეგრძელნიც რომ იყვნენ, მაინც არარად შეირაცხებიან და საბოლოოდ უპატიო იქნება მათი სიბერეც.

18ხოლო თუ ნაადრევად აღესრულნენ, იმედი და ნუგეში არ ეღირსებათ განკითხვის დღეს.

19რადგან მძიმეა უსამართლო მოდგმის აღსასრული.

4

4^1უმჯობესია უშვილობა სათნოებით, რადგანაც უკვდავი იქნება სათნოების ხსოვნა, რადგან ღმერთიც აღიარებს და ადამიანიც.

2ვიდრე ჩვენთანაა, მას ბაძავენ, ხოლო როცა გაგვეცლება, მისკენ ილტვიან, და საუკუნო სოფელში გვირგვინით შუბლშემკული ზეიმობს, როგორც უბიწო ღვაწლით ბრძოლის მომგები.

3უღვთოთა ნაყოფიერება უსარგებლოა და მემრუშეთა ამონაყარი ღრმად ვერ გაიდგამს ფესვს და ვერც მკვიდრად დაეფუძნება.

4ერთხანს კიდევაც რომ გაშალოს რტონი, უნიადაგოს ქარი შეარყევს და აღმოიფხვრება გრიგალისაგან.

5მოტყდება უმწიფარი ტოტი, ფუჭი იქნება მისი ნაყოფი, მკვახე და ყოვლად უვარგისი.

6უსჯულო ძილში შობილნი მშობელთა სიძვის მოწმენი არიან მათი განკითხვისას.

7მართალი კი, ნაადრევადაც რომ აღესრუ-ლოს, სიმშვიდეს დაიმკვიდრებს.

8რადგანაც საპატიო სიბერეს დღეგრძელობა როდი განაპირობებს და არც წელთა რიცხვით განიზომება.

9სიბრძნე ჭაღარაა კაცთათვის და უბიწო ცხოვრება – სიბერის ასაკი.

10ვინც ღვთივსასურველი იყო, შეიყვარა უფალმა, და ვინც ცოდვილთა შორის ცხოვრობდა, მათ განარიდა,

11რათა ბოროტებას არ შეეცვალა მისი გონება ან მზაკვრობას არ შეეცდინა მისი სული.

12რადგანაც ბიწიერების ხიბლი ჩრდილავს სიკეთეს და უბოროტო გონებას რყვნის ვნებათა ღელვა.

13ვინც მოკლე ხანში ეზიარა სრულქმნილებას, წელთა სიმრავლეს მიაღწია.

14ღვთივსასურველი იყო მისი სული და ამიტომაც განარიდა მალე უკეთურობის წიაღს; ხალხმა იხილა ეს და ვერ მიხვდა, აზრადაც არ მოსვლია,

15რომ უფლის მადლი და წყალობა მის რჩე-ულებს ეკუთვნის და რომ ის თავის წმიდებზე ზრუნავს.

16მართალი თავისი სიკვდილით მსჯავრსა სდებს ცოცხალ უღვთოებს, ხოლო მისი ნაადრევად სრულქმნილი სიჭაბუკე – უსჯულოს ხანგრძლივ სიბერეს.

17ამრიგად, ისინი იხილავენ ბრძენის აღსასრულს, მაგრამ ვერ მიხვდებიან, რა ისურვა მისთვის უფალმა ან რად დაიფარა იგი.

18იხილავენ და შეურაცხყოფენ, უფალს კი სასაცილოდ არ ეყოფა ისინი.

19რის შემდეგაც იქცევიან შეურაცხ ცხედრებად და საუკუნო სირცხვილად მკვიდრთა შორის, რადგან უფალი პირქვე დაამხობს ხმაჩაწყვეტილთ, ძირფესვიანად შეარყევს მათ, მარად ტანჯულნი იქნებიან როგორც ყამირი და წარიხოცება მათი ხსოვნა.

20განკითხვისას შიშით წარსდგებიან თავიანთი ცოდვების გამო და მათივე უსჯულოებანი ამხილებენ მათ.

5

5^1მაშინ მართალი თამამად წარსდგება მათ წინაშე, რომელნიც შეურაცხყოფდნენ და აბუჩად იგდებდნენ მის ღვაწლს.

2მისი მხილველნი კი საშინლად შეძრწუნდებიან და განაცვიფრებთ მისი მოულოდნელი ხსნა.

3ერთმანეთს ეტყვიან მონანულნი, მგმინავნი და სულშეხუთულნი:

4„ეს იყო, ვისაც დავცინოდით და მასხრად ვიგდებდით უგუნურნი; ვისი ცხოვრებაც სიშლეგედ მიგვაჩნდა, აღსასრული კი – უღირსად.

5როგორღა შეირაცხა უფლის ძეთა შორის და წმიდათა ხვედრს ეზიარა?

6ასე რომ, ავცდით ჭეშმარიტების გზას, აღარ გვინათებდა სამართლიანობის ნათელი და აღარც მზე ამოდიოდა ჩვენთვის.

7უსჯულოებისა და წარწყმედის ბილიკებით ვიარებოდით, გაუვალ უდაბნოებში ვიდოდით და უფლის გზა კი ვერ შევიცანით.

8რა გვარგო ჩვენმა ქედმაღლობამ, ან სიმდიდრით სიქადულმა რა მოგვიტანა?

9განქარდა ყოველივე ეს, როგორც აჩრდილი და როგორც მითქმა-მოთქმა, სწრაფად მიმწყდარი;

10როგორც კვალი ხომალდისა, მფრთონავ ტალღებს რომ მიაპობს, ან როგორც მისი ფსკერის ურნატი;

11როგორც არ რჩება ცაში მფრინავი ჩიტის ნაკვალევი, გარდა ფრთებისფართქუნით გაპობილი ჰაერის მსუბუქი ჭავლისა;

12როგორც მიზანში ნატყორცნი ისრით გაპობილი ჰაერი მყისვე შეიკრავს პირს, ისე რომ, ვერ მიხვდები, სად გაიქროლა,

13ჩვენც ასევე ვიშვით და მსწრაფლ აღვესრულეთ, ვერ დავტოვეთ სიქველის კვალი, ჩვენივე ბიწით დაწრეტილებმა.

14რადგანაც უღვთოს სასოება ქრება, როგორც ქარით ატაცებული მტვერი, როგორც გრიგალით მიმოფანტული ჭირხლი ან ქარიშხლით ნაწეწი კვამლი, და იშლება ერთი დღით წვეული სტუმრის ხსოვნა.

15მართალნი კი საუკუნოდ იცოცხლებენ, მათი საზღაური უფლის ხელთაა და უზენაესი ზრუნავს მათზე.

16ამიტომაც მიიღებენ დიდებულ სამეფოს და მშვენიერების შარავანდს უფლის ხელიდან, მარჯვენით რომ იფარავს და თავისი მკლავით შეეწევა მათ.

17საჭურვლად აისხამს თავის მრისხანებას და აღჭურავს ქმნილებასაც, რათა შური იძიოს მტრებზე.

18აბჯრად შეიმოსავს სიმართლეს და მუზარადად პირუთვნელ სამართალს დაიდგამს თავზე.

19უძლეველ ფარად ხელთ იპყრობს სიმართლეს.

20ორლესული მახვილივით ალესავს რისხვას და მასთან ერთად სამყაროც აღიძვრის შლეგთა წინააღმდეგ.

21ღრუბლებიდან, როგორც მოზიდული მშვილდიდან, დასხლტებიან მარჯვედ ნატყორცნი ელვის ისრები, რათა გაფრინდნენ მიზნისკენ.

22როგორც ლოდსატყორცნიდან, რისხვით წამოუშენს სეტყვა, აბორგდებიან ზღვის ტალღები და მდინარეთა მძვინვარება წალეკავს მათ.

23აღდგება მათ წინააღმდეგ სიმძლავრის სული და გრიგალივით მიმოფანტავს უკეთურთ; უსჯულოება მოაოხრებს მთელ ქვეყანას და ბოროტმოქმედება დაამხობს მბრძანებელთა ტახტებს.

6

6^1მაშ, მისმინეთ და შეიგნეთ, მეფენო, ისწავლეთ მთელი დედამიწის მსაჯულნო!

2ყურად იღეთ, მრავალთა მბრძანებელნო, ქედმაღლურად რომ დაჰყურებთ ხალხებს!

3უფალმა მოგანიჭათ ძალაუფლება, უზენაესმა – მეუფება; ის გამოიძიებს თქვენს საქმეებს და თქვენს ზრახვებსაც გამოსცდის.

4რადგანაც მისი სამეფოს მსახურნი იყავით, მაგრამ სამართლიანად არ განსაჯეთ, არც სჯული აღასრულეთ და არც ღვთის ნებისამებრ წარმართეთ თქვენი ნაბიჯი.

5თავზარდამცემად გამოგეცხადებათ მალე, რადგანაც მკაცრი იქნება აღზევებულთა მსჯავრი.

6საწყალი კაცი შეწყალების ღირსია, ძლიერთ კი მკაცრად მოეკითხებათ.

7რადგანაც ყოველთა მეუფე არავის მოარიდებს სახეს და არც მათ სიდიადეს შეუშინდება: მან შექმნა დიდიც და პატარაც და ერთია მისი ზრახვა ყველასთვის.

8თუმცა ძალმოსილთ მკაცრი გამოცდა ელით.

9ასე რომ, მბრძანებელნო, თქვენდამია მომართული ჩემი სიტყვები, რათა ეზიაროთ სიბრძნეს და არ დაეცეთ.

10რადგანაც სიწმიდის სიწმიდით შემნახველნი განიწმიდებიან და გამართლებას ჰპოვებენ მასში განსწავლულნი.

11მაშ, დაეწაფეთ ჩემს სიტყვებს, შეიყვარეთ და შეიძენთ ცოდნას.

12ნათელი და უჭკნობია სიბრძნე, მის მოყვარულთათვის ადვილად საჭვრეტი და მისი მძებნელნი ჰპოვებენ მას.

13წინასწარაც კი ეცხადება მისი შეცნობის მოსურნეთ.

14ვინც დილიდანვე ისწრაფვის მისკენ, არ დაიღლება, თავის კართანვე იპოვის ჩამომჯდარს.

15მისი წვდომის სურვილი გონების სრულქმნილებაა და ვინც მისთვის ფხიზლობს, მალე დააღწევს თავს საზრუნავს.

16რადგან სიბრძნე თვითონვე ეძებს იმას, ვინც მისი ღირსია, კეთილმოსურნედ ეცხადება გზაზე და მის ყოველ ფიქრს წინ ეგებება.

17სიბრძნის დასაბამი სწავლის უჭეშმარიტესი სურვილია, ხოლო სწავლაზე ზრუნვა – მისი სიყვარული.

18სიყვარული კი ისაა, რომ დაიცვა მისი კანონები, ხოლო კანონთა დაცვა უკვდავების საწინდარია.

19უკვდავება კი ღმერთთან გვაახლოებს.

20ამიტომაც მეუფებამდე გვამაღლებს სიბრძნის წყურვილი.

21ამიტომ, ტახტით და სკიპტრით რომ ხარობთ, ხალხთა მბრძანებელნო, პატივი მიაგეთ სიბრძნეს, რათა წარუვალი იყოს თქვენი მეფობა.

22მაგრამ რა არის სიბრძნე, ან საიდან იღებს დასაბამს? გაგიცხადებთ საიდუმლოს, არ დაგიმალავთ; ვეცდები გამოვიკვლიო თვით მისი პირველსაწყისი, ნათელი მოვფინო მისი შემეცნების არსს და გვერდი არ ავუაროთ ჭეშმარიტებას.

23შურით ჩამომდნართან ერთად არ დავადგები გზას, რადგანაც შურიანი ვერ ეზიარება სიბრძნეს.

24ბრძენთა სიმრავლე სამყაროს ხსნაა, გონიერი მეფე კი – ხალხის კეთილდღეობა.

25ასე რომ, ჩასწვდით ჩემს სიტყვებს და ეს სარგო იქნება თქვენთვის.

7

7^1მეც მოკვდავი კაცი ვარ, როგორც ყველანი, მიწისგან პირველნაზელის შთამომავალი და დედის საშოში ნაძერწი ხორცი,

2ათი თვის მანძილზე სისხლში შედედებული მამაკაცის თესლისა და ტკბობისაგან, რომელსაც თან ახლავს ძილი.

3ვიშვი და შევისაუნთქე ჰაერი, რომელიც საერთოა ყოველი ჩვენგანისთვის, დავენარცხე იმავე მიწას, ტანჯვის საერთო საუფლოს, და პირველად, როგორც ყველამ, ტირილით გავიღე ხმა.

4რუდუნებით მზრდიდნენ ჩვრებში გახვეულს,

5რადგანაც არცერთ მეფეს დაბადებისას არ ჰქონია სხვაგვარი დასაბამი.

6რადგანაც ყველა ერთნაირად შემოდის ამ ცხოვრებაში და ერთნაირადვე გადის იქიდან.

7ამიტომაც ვილოცე და მომეცა გონი, ვუხმე და სული სიბრძნისა გადმოვიდა ჩემზე.

8კვერთხსა და ტახტს ვარჩიე იგი და არად ჩავაგდე სიმდიდრე მასთან შედარებით.

9ვერც პატიოსანი თვალი შევადარე მას, რადგანაც მთელი ოქრო ქვიშის უბადრუკი მარცვალია მის წინაშე, ვერცხლი კი – ტალახი მის წინაშე.

10ტანის სიმრთელესა და სილამაზეზე მეტად შევიყვარე იგი, და მზის შუქს ვამჯობინე, რადგანაც უქრობია მისი ნათელი.

11მან მომიტანა მთელი სიკეთე და ულევი სიმდიდრე მიძღვნა თავისი ხელით.

12მე მახარებდა ყველა ეს სიკეთე, რადგანაც მათ სიბრძნე უძღოდა წინ, თუმცა არ ვიცოდი, რომ ის იყო მათი მშობელი.

13უზაკველად მისწავლია და უშურველად გავცემ, როდი დავმალავ მის სიმდიდრეს.

14რადგანაც ამოუწურავი საუნჯეა კაცთათვის და მისი მომხვეჭნი ღმერთს უმეგობრდებიან განსწავლის ნიჭის წყალობით.

15მხოლოდ მომმადლოს ღმერთმა გონივრული განსჯისა და ღირსეულად ფიქრის უნარი იმაზე, რაც მებოძა, რადგანაც იგია სიბრძნის წინამძღვარი და ბრძენთა წარმმართველი.

16მის ხელთა ვართ ჩვენცა და ჩვენი სიტყვებიც, მთელი ცოდნაცა და გაწაფულობაც.

17მან მიბოძა არსთა უტყუარი ცოდნა, რათა ჩავწვდომოდი სამყაროს წყობას და სტიქიონთა ქმედითობას.

18დროთა დასაბამი, დასასრული და შუახანი, მზებუდობათა მონაცვლეობანი და ალოთა ცვალებადობანი,

19წლის ბრუნვა და ვარსკვლავთა წყობა,

20ცხოველთა ბუნება და ნადირთა თვისებანი, ქართა ქროლვა და კაცთა ზრახვანი, მცენარეთა სხვადასხვაობა და ძალნი ფესვთანი,

21ყოველივე შევიცანი, დაფარულიც და გაცხადებულიც, რადგანაც განვისწავლე სამყაროს შემოქმედის სიბრძნის წყალობით.

22რადგანაც ის არის სული გონიერი, წმიდა, მხოლოდშობილი, მრავალწილი, ნატიფი, კეთილმოძრავი, ცხადი, შეურყვნელი, ნათელი, უვნებელი, კეთილმოყვარე, დაუოკებელი,

23ქველმოქმედი, კაცთმოყვარე, მტკიცე, ურყევი, უშფოთველი, ყოვლისმძლე, ყოვლისმხედველი, ყოველი გონიერი, გაწმედილი, ფაქიზი სულის განმწონი;

24რადგანაც ყოველივე მოძრავზე უმოძრავესია სიბრძნე, ყველაფერს რომ განწონის და ყველგან შეაღწევს თავისი სიწმიდით.

25ღვთიური ძალმოსილების სუნთქვაა იგი და ყოვლისმპყრობლის დიდების წმიდა ფენა, ამიტომაც ვერავითარი სიბილწე ვერ შეაღწევს მასში.

26იგია საუკუნო ნათლის ათინათი, ღვთის ქმედითობის უხინჯო სარკე და ხატი მისი სიკეთისა.

27ერთადერთია, მაგრამ ყოვლისმძლე; თვითმყოფი, მაგრამ ყოვლის განმაახლებელი, თაობებიდან თაობებამდე რომ გადადის წმიდა სულებში, რათა ღვთის მოყვრებად და წინასწარმეტყველებად განამზადოს ისინი.

28რადგან ღმერთს მხოლოდ ის უყვარს, ვინც სიბრძნით ცხოვრობს.

29რადგან ის უმშვენიერესია, ვარსკვლავთა ხომლზე უმეტესი და თვით ნათელზე უზენაესი.

30რადგან ნათელი ღამით იცვლება, სიბრძნეს კი ვერ სძლევს ბოროტება.

8

8^1ძალუმად განიფინება კიდით-კიდემდე და სიკეთით განაგებს ყოველს.

2სიყრმიდანვე მიყვარდა და ველტვოდი მას, სასძლოდ მსურდა და მისი მშვენების ტრფიალი გავხდი.

3თავის კეთილშობილებას განადიდებს ღმერთთან თანაცხოვრებით, და სამყაროს მეუფემ შეიყვარა იგი,

4ვინც ღვთის ცოდნის მესაიდუმლეა და მისი საქმის თანაზიარი.

5თუკი სიმდიდრე სანუკვარი შენაძენია ცხოვრებაში, რა სიმდიდრეღა შეედრება ყოვლის შემოქმედ სიბრძნეს?

6ხოლო თუ ჩვენი გონება ქმედითია, უფრო ქმედითად არ უნდა ვრაცხდეთ არსთა შემოქმედს?

7თუ ვინმეს სამართლიანობა უყვარს, სიქველეა მისი შრომის ნაყოფი, რადგანაც ის გვასწავლის თავდაჭერილობას და გონიერებას, სამართლიანობას და სიმამაცეს, ხოლო ამათზე სასარგებლო არა არის რა ადამიანთა ცხოვრებაში.

8ვისაც დიდი გამოცდილების შეძენა სურს, სიბრძნემ იცის წარსულიც და მომავალიც, სიტყვათა საქცევნიც და იგავთა ახსნაც, წინასწარ სცნობს ნიშნებსა და სასწაულებს, ჟამთა და დროთა შედეგთაც.

9ამიტომაც გადავწყვიტე ჩემი ცხოვრების თანამგზავრად მექცია იგი, რადგან ვიცოდი, კეთილ მრჩევლად მეყოლებოდა და ნუგეშად ზრუნვასა და მწუხარებაში.

10მისი წყალობით მოვიხვეჭდი დიდებას ხალხში, და ჭაბუკი – პატივს უხუცესთა წინაშე;

11გამჭრიახი გამოვჩნდებოდი სამსჯავროში და ძლიერთა თვალში – გასაოცარი.

12თუ დავდუმდებოდი, დამელოდებოდნენ, თუ ხმას ამოვიღებდი, სმენად იქცეოდნენ, ხოლო თუ სიტყვას გავაგრძელებდი, ხელს დაიდებდნენ პირზე.

13უკვდავებას ვეზიარებოდი და საუკუნო ხსოვნას დავუტოვებდი ჩემს შთამომავალთ.

14ხალხთა გამგებელი გავხდებოდი და ტომები ქედს მოიდრეკდნენ ჩემს წინაშე.

15ჩემი სახელის ხსენებაც კი თავზარს დასცემდა გულქვა ტირანებს; კეთილი გამოვჩნდებოდი ხალხის თვალში და მამაცი – ბრძოლის ველზე.

16შინ შესული დავისვენებდი მისი წყალობით, რადგანაც მასთან ზიარებას შედეგად არ მოსდევს სიმწარე და არც ტანჯვა – მასთან ცხოვრებას, არამედ – შვება და ლხენა.

17ამას ვიზრახავდი ჩემთვის და გულში ვფიქრობდი, რომ უკვდავებაა სიბრძნესთან წილნაყარობა,

18მასთან მოყვრობა – ნეტარება, მისი ხელის ნაღვაწი – ულევი სიმდიდრე, მასთან ურთიერთობა – გონიერება, ხოლო მის სიტყვებთან ზიარება – სახელის განთქმა. დავდიოდი და ვეძებდი, როგორ შემეძინა იგი.

19ნიჭით ცხებული ყმაწვილი ვიყავ და წილად მხვდა კეთილი სულიც.

20ან, უფრო სწორად, კეთილი რომ ვიყავ, იმიტომაც შევიმოსე უბიწო სხეული.

21მივხვდი, თუ ღმერთი არ მიბოძებდა, ვერასგზით ვეუფლებოდი მას, და რომ თავისთავადაც უკვე კეთილგონიერება იყო იმის შეგნება, თუ ვის შეეძლო მოემადლებინა ჩემთვის ეს ნიჭი; ამიტომაც მივუბრუნდი და გულმხურვალედ შევევედრე ღმერთს:

9

9^1„მამა-პაპათა ღმერთო და წყალობის უფალო, შენი სიტყვით რომ შეჰქმენი ყოველი,

2და შენი სიბრძნით დაჰბადე ადამიანი, რათა მბრძანებლობდეს შენს მიერ გაჩენილ ქმნილებებს,

3სიწმიდით და სიმართლით განაგებდეს ქვეყანას და წრფელი სულით სჯიდეს სამართალს,

4მიბოძე შენი თანამოსაყდრე სიბრძნე და ნუ გამომრიცხავ შენს მსახურთაგან,

5რადგანაც მონა ვარ შენი და ძე შენი მხევლისა; კაცი უმწეო და დღემოკლე; არმცოდნე მსჯავრისა და სჯულისა.

6რადგანაც თვით ყველაზე სრულქმნილიც კი ადამიანის ძეთა შორის არარად შეირაცხება შენი სიბრძნის გარეშე.

7შენ ამირჩიე შენი ხალხის მეფედ და შენსავ ძეთა და ასულთა მსაჯულად.

8მიბრძანე, ტაძარი ამეგო შენს წმიდა მთაზე და სამსხვერპლო – შენს სამკვიდრებელ ქალაქში, მსგავსებად წმიდა კარვისა, დასაბამითვე რომ განამზადე.

9შენთან არს სიბრძნე, რომლისთვისაც ცნობილია შენი საქმენი, რომელიც თან გახლდა, როცა ქმნიდი სამყაროს და რომელმაც იცის, რა ეამება შენს თვალს, ან რაა სწორი შენი მცნებების მიხედვით.

10მოავლინე იგი წმიდა ცათაგან და შენი დიდების ტახტიდან წარმოგზავნე, რათა შეეწიოს ჩემს შრომას და შემაცნობინოს, რა არის შენი მოსაწონი.

11და რაკი ყოვლისმცოდნეა, ბრძნულად წარმართავს ჩემს საქმეს და დამიფარავს თავისი დიდებით.

12შეწყნარებულ იქნებიან ჩემი საქმენი, სამართლიანად განვსჯი შენს ერს და მამაჩემის ტახტის ღირსი გავხდები.

13რომელ კაცთაგანს შეუძლია ჩასწვდეს ღვთის ზრახვას, ან ვინ შეიცნობს მის ნებას?

14რადგანაც მერყევია მოკვდავთა ფიქრი და მათი აზრი – უნდილი.

15ხრწნადი ხორცი ამძიმებს სულს და ეს მიწიერი კარავი ტვირთად აწევს ფიქრით სავსე გონებას.

16ძლივს ვხვდებით იმას, რაც მიწაზეა და გვიჭირს იმისი წვდომა, რაც ხელთა გვაქვს, ცისას კი ვინ რას გაიგებს?

17ან შენს ნებას ვინ შეიცნობდა, სიბრძნე რომ არ გებოძებინა და ზეგარდმო არ მოგევლინა შენი წმიდა სული?

18ასე გასწორდნენ მიწიერთა გზები, კაცნი მიხვდნენ, რა არის შენი მოსაწონი, და სიბრძნის წყალობით გადარჩნენ.“

10

10^1პირველშობილი მამა სამყაროსი, მარტოდ შექმნილი, მან დაიფარა და იხსნა იგი დაცემისაგან.

2მანვე მისცა ყველაფერზე მბრძანებლობის ძალა.

3მაგრამ წარწყმდა მისგან წყრომით გამდგარი უსამართლო, როცა რისხვამორეულმა ძმა მოკლა.

4მის გამო წარღვნით წალეკილი მიწა კვლავ სიბრძნემ იხსნა, ხის ნაპობით რომ გადაარჩინა მართალი.

5ბოროტებით ერთსულოვნად შეკრულ ხალხთა შორის მანვე ამოიცნო მართალი, უბიწოდ დაიცვა იგი ღვთის წინაშე და მისცა ძალა, უფრო მეტი სიმტკიცე გამოეჩინა, ვიდრე სიბრალული შვილის მიმართ.

6უღვთოთა წარწყმედისას სწორედ მან იხსნა მართალი, რომელიც გადაურჩა ცეცხლს, ხუთ ქალაქზე გარდმოვლენილს,

7რომელთა უკეთურების მოწმედ აკვამლებული უდაბნოღა დარჩა, ნაყოფის უდროოდ გამომღები მცენარეები და ურწმუნო სულის სახსოვრად აღმართული მარილის სვეტი.

8სიბრძნის უგულებელმყოფელებმა მარტო იმით როდი ავნეს თავს, რომ ვერ შეიცნეს სიკეთე, არამედ თავიანთი სიშლეგის ხსოვნაც დაუტოვეს ცოცხალთ, რადგანაც ვერ შეძლეს დაეფარათ ის, რაც შესცოდეს.

9სიბრძნემ კი უბედურებისგან იხსნა თავისი მსახურნი.

10სწორი გზით უწინამძღვრა მართალს, ძმის რისხვას რომ გაურბოდა, ღვთის სასუფეველი უჩვენა და სიწმიდეთა ცოდნა მიჰმადლა, გასაჭირში შეეწია და ღვაწლის ნაყოფი უმრავლა.

11როცა სიხარბით ჩაგრავდნენ, მხარში ამოუდგა და გაამდიდრა.

12მტრებისგან დაიფარა, ავისმზრახველთაგან დაიხსნა და სასტიკ ბრძოლაში გაამარჯვებინა, რათა სცოდნოდა, რომ ღვთის მოსაობით შეიძლება ყველაფერს სძლიო.

13ხელი არ ააღო გაყიდულ მართალს, არამედ ცოდვისაგან დაიხსნა იგი.

14მასთან ერთად ჩავიდა ხაროში და შებორკილი როდი დატოვა, შემდეგ კი მოუპოვა კვერთხი მეფობისა და მბრძანებლობა მის მტარვალებზე, გაამტყუნა მისი ბრალმდებელნი, თვითონ მას კი საუკუნო დიდება მიანიჭა.

15წმიდა ერი და უბიწო მოდგმა იხსნა მისი მჩაგვრელი ხალხისაგან.

16შევიდა უფლის მსახურის სულში და ნიშნებითა და სასწაულებით წინ აღუდგა სასტიკ მეფეებს.

17მათი ღვაწლის საზღაური მიაგო ღვთისმოსავთ, საკვირველი გზით ატარა ისინი, საფარველად ექცათ დღისით, ღამით კი – ვარსკვლავთა ნათებად.

18მეწამული ზღვა გაატარა და დიდ წყლებს შორის გასვლა შეაძლებინა.

19მათი მტრები კი წარღვნა და უფსკრულის სიღრმიდან ამოანთხია.

20ამიტომაც იყო, რომ მართლებმა საჭურველი აჰყარეს უღვთოთ, შენს წმიდა სახელს უგალობეს, უფალო, და ერთხმად აქეს შენი მსახვრალი ხელი.

21რადგანაც სიბრძნემ ბაგენი გაუხსნა მუნჯებს და გასაგები გახადა ჩვილთა ტიტინი.

11

11^1კეთილად წარმართა სიბრძნემ მათი საქმენი წმიდა წიმასწარმეტყველის ხელით.

2გადალახეს უდაბნოები და უვალ ადგილებში დასცეს კარვები.

3წინ აღუდგნენ მომხვდურთ და უკუაქციეს მტრები.

4მოსწყურდათ და შემოგღაღადეს, და შენც სალი კლდიდან მიეც მათ წყალი და პიტალო ქვიდან დაარწყულე ისინი.

5რადგანაც გასაჭირში მყოფთ ის მიემადლათ, რითაც დასჯილ იქნენ მათი მტრები:

6მარადმედინი მდინარის ნაცვლად, სისხლით რომ იქნა შეღებილი

7მათ დასასჯელად, ვინც ბრძანა გაეჟლიტათ ყრმები, მოულოდნელად უწყალობე, უფალო, უხვი წყალი,

8და ამრიგად უჩვენე მწყურვალთ, თუ როგორ დასაჯე მათი წინააღმდგომნი;

9მაშინ წყურვილით უჩვენე, როგორ დასაჯე მათი წინააღმდგომნი.

10რადგანაც შენიანებს შენ სცდიდი, როგორც მამა, შესაგონებლად. მათი მტრები კი დასაჯე, როგორც მრისხანე მეფემ.

11იქ მყოფნიცა და არმყოფნიც ერთნაირად იტანჯებოდნენ,

12რადგანაც ორმაგ მწუხარებას მოეცვა ისინი, და გოდებდნენ იმის გახსენებაზე, რაც თავს გადახდათ.

13როცა გაიგეს მათ, რომ მათი დასჯით შეწყალებულ იქნენ მართალნი, შეიცნეს უფალი,

14ვინც უწინ, როგორც განკიცხული, დაგმეს და უარყვეს, და ვისაც შემდგომ მოვლენათა გამო გაოგნებულნი უმზერდნენ, რადგანაც მათი წყურვილი არ ჰგავდა მართალთა წყურვილს.

15ხოლო იმის გამო, რომ მათი უსამართლობითა და მათივე უგუნური ზრახვებით ცთუნებულნი ემსახურებოდნენ უტყვ ქვეწარმავლებსა და უკეთურ ურჩხულებს, უგონო პირუტყვთა სიმრავლე მოუვლინე მათ სასჯელად,

16რათა შეეგნოთ, რომ ვინც რითი სცოდავს, იმითვე იქნება დასჯილი.

17განა შეუძლებელი იქნებოდა შენი ყოვლისმძლე ხელისათვის, რომელმაც უსახო მასალისაგან შექმნა სამყარო, დათვთა თუ მძვინვარე ლომთა სიმრავლე მიესია მათთვის;

18ან ახლადშექმნილ რისხვით სავსე უცნობთა მხეცთა, ან ცეცხლოვანი ფშვენით მფშვინვარეთ, ან ცეცხლსა და სიმყრალის კვამლს რომ აფრქვევენ ნესტოებიდან, თვალებიდან კი ნაპერწკლებს ყრიან,

19რომელთაც არა მარტო თავიანთი სიშმაგით შეეძლოთ მუსრი გაევლოთ მათთვის, არამედ, თავიანთი თავზარდამცემი იერით, ერთი შეხედვითაც აღეგავათ მიწის პირისაგან.

20თუმცა მათ გარეშეც, ერთი შებერვით შეიძლებოდა დაგემხო მართლმსაჯულებით დევნილნი და შენი მძლეთამძლე სულით მიმოფანტულნი, მაგრამ შენ ყოველივე ზომით, რიცხვითა და წონით განაწესე.

21რადგანაც შენი დიადი ძალა ყოველთვის შენს ხელთაა და ვინ დაუდგება წინ შენს ძლევამოსილ მარჯვენას?

22შენს წინაშე მთელი სამყარო სხვა არა არის რა, თუ არა სასწორის პინათა რხევა, ან ცვარ-ნამი, ზეციდან რომ ეფრქვევა მიწას.

23ყველა გეწყალვის, რადგანაც ყოვლისშემძლე ხარ, და თვალს არიდებ კაცთა ცოდვებს, იმისთვის, რომ მოინანიონ.

24ყოველი არსი გიყვარს და არც რა გძულს, რაც შეგიქმნია; რომ გძულებოდა, ხომ არც შექმნიდი!

25ან კი რა იარსებებდა, შენ რომ არ გენებებინა? ანდა რა გააძლებინებდა, შენ რომ არ გეხმო?

26ყველაფერს ინდობ, რადგანაც ყველაფერი შენია, სულისმოყვარე მეუფეო.

12

12^1რადგანაც ყველაფერშია შენი უხრწნელი სული.

2ამიტომ თანდათანობით ამხელ შეცთომილთ
და შეახსენებ, რაში სცოდავენ; შეაგონებ, ზურგი აქციონ ბოროტებას და სწამდეთ შენი, უფალო.

3ძველი მკვიდრნი შენი წმი და მიწისა

4შეიძულე უგვანი ქცევის, ჯადოქრობისა და უწმინდური მსხვერპლშეწირვისთვის;

5შეიძულე ყრმათა უწყალო მჟლეტნი, ადამიანის შიგნეულს რომ ჭამდნენ და ხვრეპდნენ სისხლს სამსხვერპლო ღრეობებზე საიდუმლოდ თავშეყრილნი

6ისევე, როგორც უმწეო სულთა მკვლელი მშობლები. და ინებე ჩვენი მამა-პაპის ხელით ამოგეწყვიტა ისინი,

7რათა შენთვის ყველაზე ძვირფასი მიწა ღვთის შვილთა ღირსეულ სამკვიდროდ ქცეულიყო.

8მაგრამ ისინიც კი დაინდე, როგორც ადამიანები, რაკიღა შენს მხედრობაზე უმალ კრაზანები მიუსიე, რათა თანდათან გაევლოთ მუსრი მათთვის.

9თუმცა შეგეძლო უსჯულონი ბრძოლით დაგემონებინა მართალთათვის, ან საზარელი მხეცებითა თუ მრისხანე სიტყვით ერთბაშად მოგესრა ისინი.

10მაგრამ თანდათან რომ სჯიდი მათ, დროს აძლევდი სინანულისთვის, თუმცა იცოდი, რომ მათი მოდგმა უკეთურია, ბოროტება კი – თანდაყოლილი, და მათი ზრახვა უცვლელი დარჩებოდა უკუნისამდე.

11რადგანაც მათი თესლი დაწყევლილია დასაბამიდან, და შენ ვისიმე შიშის გამო როდი ტოვებდი დაუსჯელად მათ ცოდვებს.

12რადგანაც ვინ გეტყვის: რა ჩაიდინე, ან შენს მსჯავრს ვინ აღუდგება წინ? ვინ დაგდებს ბრალს შენს მიერვე შექმნილ ხალხთა დაღუპვისათვის? ან შენს წინაშე ვინ გამოექომაგება ცოდვილთ?

13რადგან არ არის ღმერთი შენს გარდა, ყველაზე რომ ზრუნავდეს, ვისთვისაც უნდა გემტკიცებინა, რომ უსამართლოდ არავის სჯი.

14ვერცერთი მეფე, ვერც მბრძანებელი ვერას გკადრებს იმათ გამო, ვინც შენ დასაჯე.

15თავად მართალი მართლად განაგებ ყოველს, რადგანაც შენი ძალმოსილებისთვის უკადრისად მიგაჩნია იმისი დასჯა, ვინც არ იმსახურებს სასჯელს.

16ვინაიდან შენი ძალა სამართლიანობის დასაბამია, და ის, რომ ყველაზე მბრძანებლობ, ყოვლისდანმდობად გაქცევს.

17შენს ძალას უჩვენებ იმას, ვისაც არა სწამს შენი ყოვლისმძლეობა, ხოლო შენს არმცნობს კადნიერებაში ამხელ.

18მაგრამ შენ, ძალის მფლობელი, ლმობიერად განგვსჯი და დიდსულოვნად გვმართავ, რადგან, როცა ინებებ, მაშინ გამოავლენ შენს ძალას.

19აი, ასე დამოძღვრე შენი ხალხი, რომ მართალი კაცთმოყვარე უნდა იყოს, და იმედი ჩაუნერგე მას, რომ სინანულს უწესებ ცოდვების გამოსასყიდად.

20რადგან თუ შენი შვილების მტრებს და სიკვდილით დასასჯელთ ასე ლმობიერად და სულგრძელად სჯიდი, რაკიღა საიმისოდ დროსა და შემთხვევას აძლევდი მათ, რომ ბოროტებას განდგომოდნენ,

21რაოდენ უფრო ფრთხილად განსჯი შენს შვილებს, რომელთა მამა-პაპასაც ფიცი მიეცი და სასიკეთო აღთქმა დაუდე.

22ჩვენ რომ შეგვაგონებ, ათასწილ უფრო მკაცრად სჯი ჩვენს მტრებს, რათა დამსჯელნი შენს სიკეთეზე ვფიქრობდეთ, ხოლო, როცა თვითონ ვისჯებით, შენი მოწყალების იმედი გვქონდეს.

23ამიტომაც მათივე სიბილწით აწამე უსამართლონი, უგუნური ცხოვრებით რომ ცხოვრობდნენ.

24რადგანაც მცდარი გზით მოარულთ შორს შეტოპეს და უჭკუო ბალღებივით მოტყუებულნი ღმერთებად მიიჩნევდნენ იმ ცხოველებს, რომლებიც თვით მტრებსაც კი სძაგდათ.

25ამიტომ, როგორც უგუნურ ყრმებს, გმობა მოუვლინე სასჯელად.

26მაგრამ რაკი მამხილებელი გმობითაც გონს ვერ მოეგნენ, რისი ღირსნიც იყვნენ, ღმერთმა ის სასჯელი დაატეხა თავს.

27იმავე ცხოველებისაგან სასომიხდილნი და ტანჯულ-წამებულნი, რომლებიც ღმერთებად მიაჩნდათ, იძულებულნი შეიქნენ ეღიარებინათ ჭეშმარიტი ღმერთი, რომელსაც უწინ არ სცნობდნენ. ამიტომაც მოაწია მათზე უზენაესმა მსჯავრმა.

13

13^1უბადრუკია ბუნებით ყველა ადამიანი, ვინც ვერ შეიცნო ღმერთი; ხილულ სიკეთეთა მიხედვით მათ ვერ შეძლეს ზეარსის წვდომა და ნახელავის მიხედვით ვერ გამოიცნეს ხელოვანი;

2არამედ ცეცხლსა თუ ქარსა, მოლივლივე ჰაერსა, თუ წრიულად მბრუნავ ვარსკვლავებსა და წყალსა, თუ ციურ მნათობებს რაცხდნენ სამყაროს გამრიგე ღმერთებად.

3თუკი მათი სილამაზით მონუსხულთ ღმერთები ეგონათ ისინი, მაშინ იმასაც უნდა მიმხვდარიყვნენ, რაოდენ უმჯობესია მათზე უფალი, რადგან სწორედ მან, მშვენიერების დასაბამმა, შექმნა ისინი.

4ხოლო თუ მათი ძალა და ქმედითობა განაცვიფრებდათ, მათი მიხედვით ისიც უნდა შეეცნოთ, რაოდენ უფრო ძალმოსილი იქნებოდა მათზე მათივე შემოქმედი:

5რადგანაც ქმნილებათა მშვენიერების სიდიადის მიხედვით შეიცნობა მათი შემოქმედიც.

6თუმცა ისინი ნაკლებ საგმობნი არიან, რადგან, თუ ცდებიან მისი მიკვლევის მსურველნი, ღვთის ძიებისას ცდებიან.

7ღვთის ქმნილებებისაკენ მიქცეულნი ეძიებენ და მზერა არწმუნებს მათ, რომ ყოველივე ხილული მშვენიერია.

8და მაინც, ისინიც კი არ არიან შენდობის ღირსნი.

9თუკი იმისი თავი ჰქონდათ, რომ შეეცნოთ საგანთა მარადიული წესრიგი, უმალ რატომ ვერ შეიცნეს მათი გამრიგე?

10მაგრამ უფრო საწყალობელნი არიან ისინი, უსულო საგნებზე რომ ამყარებენ თავიანთ იმედს და ღმერთებად მიიჩნევენ ადამიანთა ხელით ნაქმარს – ოქრო-ვერცხლის ნატიფ ნაკეთობებს, ცხოველთა გამოსახულებებს ან სრულიად უსარგებლო ქვას – ძველ ოსტატთა ნახელავს.

11მოჭრის ვინმე შეშისმჭრელი ადვილად საზიდ ხეს, მარჯვედ გალოპრავს, კოხტად გამოთლის და ოჯახში სახმარ ჭურჭელს დაამზადებს.

12რაც მორჩება, ცეცხლს შეუკეთებს, კერძს მოხარშავს და ფერდს ამოივსებს.

13მერე აიღებს ერთ ჩამონაჭერს, არად სახმარს, მრუდეს, ნუჟრიანს, გულმოდგინედ გარანდავს, მოცლილობის ჟამს ხელმარჯვედ დაამუშავებს და კაცის სახედ გამოხატავს;

14ან რომელიმე უსახურ ცხოველს მიამგვანებს, სურინჯს წაუსვამს, მეწამულ ფერს მისცემს და ყველა მის ხინჯს დაფარავს,

15სათანადო ადგილს მიუჩენს, კედელზე ჩამოკიდებს და რკინით მიამაგრებს.

16ამრიგად, წინასწარვე ზრუნავს იმაზე, რომ ძირს არ ჩამოვარდეს, რადგანაც იცის, რომ ეს მხოლოდ კერპია, თავის თავს ვერ უშველის და შემწეობა სჭირდება.

17ხოლო როცა მის წინაშე სიმდიდრის, ქორწინებისა და შვილებისათვის ლოცულობს, უსულოსთან საუბარი არ ერცხვინება; ჯანმრთელობა მიბოძეო, ემუდარება უძლურს,

18მკვდარს სთხოვს სიცოცხლეს, შემწეობას ევედრება უმწეოს და მგზავრობაში მფარველობას – იმას, ვისაც ნაბიჯის გადადგმაც არ შეუძლია;

19საშოვარს, სამუშაოსა და ხელის მომართვას – იმას, ვისაც ხელის განძრევის თავიც არა აქვს.

14

14^1ვიღაც მეორე, სანაოსნოდ და მძვინვარე ტალღების გადასალახავად რომ ემზადება, შემწეობას შესთხოვს ხეს, იმ ხომალდზე გაცილებით უფრო მსხვრევადს, რომლითაც მგზავრობას აპირებს.

2რადგან ხომალდი მომხვეჭელობის სურვილმა ჩაიფიქრა, ხოლო ოსტატის ხელოვნებამ ხორცი შეასხა ამ ჩანაფიქრს.

3მაგრამ ხომალდს შენი განგება მართავს, მამაო, რადგან შენ მონიშნე გზა ზღვაში და საიმედო ბილიკი ტალღებს შორის.

4რითაც გვიჩვენე, რომ ყოველგვარი ხიფათისაგან შეგიძლია იხსნა თვით სრულიად გამოუცდელიც, წინდაუხედავად რომ შევიდეს ზღვაში.

5შენ გსურს, რომ ფუჭად არ დარჩეს შენი სიბრძნის ნამოქმედარი; ამიტომაცაა, რომ ზღვაოსნები სიცოცხლეს ანდობენ მყიფე ხეს, და მაინც თავს აღწევენ ხიფათს, მძვინვარე ტალღების გადამლახველნი ტივით.

6ასე, იმთავითვე, როცა მოისრნენ ქედმაღალი ბუმბერაზები, ქვეყნის იმედმა ტივს შეაფარა თავი და შენი ხელით წარმართულმა მომავალს შეუნარჩუნა ახალი მოდგმის თესლი.

7კურთხეულია ძელი, რომლითაც აღესრულა სამართალი.

8ხელითქმნილი კერპი კი დაწყევლილია, კერპიც და მისი შემქმნელიც; შემქმნელი იმიტომ, რომ გამოთალა, კერპი კი იმიტომ, რომ ხრწნადი ქმნილება ღმერთად იწოდა.

9რადგან უფლისთვის თანაბრად საძულველია ღვთისმგმობიც და მისი ღვთისმგმობლობაც.

10ხოლო შექმნილი შემქმნელთან ერთად დაისჯება.

11ამიტომ წარმართთა კერპებიც ვერსად წაუვლენ განკითხვას, რადგანაც ღვთის ქმნილებათა შორის სიბილწედ, კაცთა სულების საცთურად და უგუნურთა ფეხისათვის მახედ იქცნენ.

12რადგანაც ჩანაფიქრი კერპთა შექმნისა გარყვნილების სათავედ იქცა, ამ ჩანაფიქრის ხორცშესხმა კი – ცხოვრების ხრწნილებად.

13ვინაიდან არც დასაბამიდან ყოფილან და არც უკუნისამდე იქნებიან.

14კაცთა ცუდმედიდობამ შემოიყვანა ისინი ქვეყნად და ამიტომაც დიდი დღე არ უწერიათ.

15უდროოდ დაკარგულ შვილზე მგლოვიარე მამამ ჯერ მისი, როგორც მიცვალებულის, გამოსახულება გააკეთებინა, მერე კი პატივი მიაგო მას, როგორც ღვთაებას, და თავის ქვეშევრდომებს მისტიური ღვთისმსახურების წესები გადასცა.

16დროთა განმავლობაში ეს ღვთისმგმობლური ჩვეულება სჯულად იქცა,

17ასე რომ, მეფეთა ბრძანებით ეთაყვანებოდნენ ქანდაკებებს; რაკი არ შეეძლოთ უშუალოდ თაყვანი ეცათ იმისთვის, ვისგანაც დიდი მანძილი ჰყოფდათ, ადამიანებმა მეფის ხილული ხატი შექმნეს სათაყვანებლად, რათა ისე ეპირფერათ მის მიმართ, თითქოს მათ გვერდით ყოფილიყოს.

18ხელოვანთა პატივმოყვარეობა იყო იმის მიზეზი, რომ თვით უცნობებმაც კი თაყვანისცემის საგნად დასახეს იგი.

19ალბათ, მბრძანებლის საამებლად ძალ-ღონე არ დაიშურა, რომ თავისი ხელოვნებით მეტი სილამაზე მიენიჭებინა მისი მსგავსებისათვის.

20ხალხმა კი, ქმნილების ხიბლით მონუსხულმა, ღმერთად შერაცხა ის, ვისაც ცოტა ხნის წინათ პატივს სცემდა, როგორც ადამიანს.

21ასე გაება სიცოცხლე მახეში, როცა უბედურებითა თუ მძლავრობით დათრგუნულმა ადამიანებმა წმიდა სახელი უწოდეს ქვებსა და ხეებს.

22თუმცა ღმერთის შემეცნებაში დაშვებული შეცდომაც არ იკმარეს და უმეცრებით გამოწვეულ ფიცხელ ბრძოლაში ჩართულნი მშვიდობას უწოდებდნენ ესოდენ დიდ ბოროტებას.

23მსხვერპლად რომ სწირავენ ბავშვებს, საიდუმლო მისტერიებს ასრულებენ ან უჩვეულო წეს-ჩვეულებათამებრ აღვირახსნილ ღრეობებს მართავენ,

24არც სიცოცხლეს უფრთხილდებიან და არც ქორწინების სიწმიდეს, არამედ მზაკვრულად ხოცავენ ან მრუშობით შეურაცხყოფენ ერთმანეთს.

25ყველაფერი ერთმანეთშია აღრეული: სისხლი და მკვლელობა, ძარცვა-გლეჯა და ვერაგობა, გარყვნილება და მუხანათობა, მშფოთვარება და ცრუ ფიცი,

26სიკეთის უგულებელყოფა, უმადურება, სულთა შებღალვა, სქესთა გაუკუღმართება, უწესო ქორწინებანი, სიძვა და აღვირახსნილება,

27რადგანაც უსახელო კერპთა მსახურებაა დასაბამი, მიზეზი და ბოლო ყოველგვარი ბოროტებისა.

28ვინაიდან მათი თაყვანისმცემელნი ან აღტყინებით შმაგობენ, ან სიცრუეს წინასწარმეტყველებენ, ან უსამართლოდ ცხოვრობენ და ურცხვად ტეხენ ფიცს.

29უსულო კერპებზე რომ ამყარებენ იმედს, დარწმუნებულნი არიან, რომ ცრუ ფიცისათვის პასუხი არ მოეკითხებათ.

30მაგრამ ორმაგი სასჯელი ელით: იმის გამო, რომ კერპების მიმართ მიქცეულნი უკეთურად ფიქრობდნენ ღმერთზე და იმის გამოც, რომ ცრუ ფიცილს არ ერიდებოდნენ, სიწმიდის მზაკვრულად მოძულენი.

31ვინაიდან იმათი ძალა კი არა, ვისაც ისინი იფიცებენ, არამედ ცოდვილთა მსჯავრია, კუთვნილს რომ მიაგებს სჯულის უსამართლო დამრღვევთ.

15

15^1ხოლო შენ, ღმერთო ჩვენო, კეთილი და ჭეშმარიტი ხარ, სულგრძელი და ყოვლის გამრიგე წყალობით.

2თუნდაც ვცოდოთ, მაინც შენი ვართ, რაკიღა ვაღიარებთ შენს ძალმოსილებას, მაგრამ არ ვცოდავთ, რადგანაც შენად ვართ შერაცხილნი.

3შენი შეცნობა სრული ჭეშმარიტებაა, ხოლო შენი ძალმოსილების აღიარება – უკვდავების ფესვი.

4ვერ გვაცთუნა კაცთა უკეთურმა ზრახვამ და ვერც მხატვართა უნაყოფო შრომამ: ნაირფერად შეთხიპნილმა ფუჭმა გამოსახულებებმა,

5რომლის ჭვრეტაც ვნებას აღუძრავს და სურვილით მიაქცევს უგუნურთ უსულო სახეების მიმართ.

6მისი შემქმნელნიც, მისი ტრფიალნიცა და თაყვანისმცემელნიც ბოროტის მოყვარენი არიან, ამნაირ სასოებათა ღირსნი.

7მეთუნე რბილ თიხას ზელს და გულმოდგინედ გვიძერწავს ნაირგვარ ჭურჭელს; ერთიდაიმავე თიხისაგან იზილება, როგორც წმიდა, ისე უწმი დური საქმისათვის სახმარი ჭურჭელი – ორივე ერთნაირად; მაგრამ როგორც ერთის, ისე მეორის დანიშნულებაც იმავე მეთუნემ იცის.

8იმავე თიხით ამაო ღმერთს ძერწავს ფუჭად მაშვრალი, ცოტა ხნის წინათ თვითონაც მიწიდან შობილი, იმავე მიწას რომ დაუბრუნდება მალე, და მოეკითხება მისი სულის ვალი.

9მაგრამ ის კი არ ადარდებს, რომ ქანცგამწყვეტი შრომა მოელის, არც ის, რომ უდღეურია სიცოცხლე, არამედ ოქრომჭედლებსა და ვერცხლის მდნობელებს ეჯიბრება, სპილენძის მჭედელთ ბაძავს და სასახელოდ მიაჩნია სიბილწის ძერწვა.

10ფერფლია მისი გული, მიწაზე უბადრუკია მისი იმედი და ტალახზე საზიზღარი – მისი ცხოვრება.

11რადგან ვერ შეიცნო თავისი შემოქმედი, რომელმაც ჩაუდგა ქმედითი სული და სიცოცხლის სუნთქვა შთაბერა.

12მის თვალებში სიცოცხლე თამაშია, ცხოვრება კი – სარფიანი აღებ-მიცემობა, რადგანაც ამბობს, რომ ყველაფერი გამორჩენის წყაროდ უნდა მიგაჩნდესო, თვით ბოროტებაც.

13ყველაზე უკეთ თვითონვე იცის, რომ სცოდავს, როცა თიხისაგან მყიფე ჭურჭელს ზელს და ფუჭ სახეებს ძერწავს.

14მაგრამ ყველაზე უგუნურნი და ჭკუით ბალღებზე უსუსურნი შენი ხალხის მტრები არიან, მისი მჩაგვრელნი.

15რადგანაც ღმერთებად მიაჩნიათ წარმართთა სახეები, რომელთაც არც თვალები აქვთ სამზერად, არც ნესტოები სასუნთქად, არც ყურები სასმენად, არც თითები შესახებად და არც ფეხები სავალად.

16რადგანაც ადამიანმა შექმნა და ნასესხებმა სულმა გამოძერწა ისინი, ამიტომ კაციშვილს არ შეუძლია თავისი ნამდვილი სახით წარმოაჩინოს ღმერთი.

17თავად მოკვდავი მკვდარს აკეთებს უსჯულო ხელით და ამიტომაც აღემატება თავის სათაყვანებელ კერპებს, რადგან ის ცოცხალი მაინც არის, მათ კი არასდროს ღირსებიათ სიცოცხლე.

18და აღმერთებენ უსაზიზღრეს ცხოველებს, თავიანთი უგუნურებით ყველაზე უარესთ

19და იერსახითაც მახინჯთ, ასე რომ, სხვა ცხოველებივით ვერ გვიზიდავენ, რაკიღა აკლიათ ღვთის დასტური და კურთხევა.

16

16^1ამიტომაც საკადრისად დაისაჯნენ, ამნაირი ცხოველებითა და ურჩხულთა სიმრავლით ნატანჯნი.

2ამნაირი სასჯელის ნაცვლად, მოწყალე იყავ შენი ხალხის მიმართ; მისი უძღები მადა რომ დაგეცხრო, უცხო საზრდელი – მწყრები მოუმზადე საჭმელად.

3რათა მტერს, მისთვის შესეულ გულისამრევ ურჩხულთა დანახვაზე მადის ნატამალიც აღარ შერჩენოდა, შენს ხალხს კი, მცირე ხნით ნაშიმშილებს, უცხო საჭმლის გემო ეხილა.

4რადგანაც მტარვალთათვის ულმობელი გაჭირვება უნდა დაგეტეხა თავს, შენი ხალხისთვის კი მხოლოდ ის გეჩვენებინა, თუ როგორ იტანჯებოდნენ მტრები.

5როცა საზარელ მხეცთა მძვინვარება შენს ხალხს გადასწვდა და ცბიერ ქვეწარმავალთა გესლი მუსრს ავლებდა მას, უსასრულოდ როდი გაგრძელებულა შენი რისხვა.

6ჭკუის სასწავლად მხოლოდ მცირე ხნით შეაძრწუნე შენი ძენი, და მალევე მოუვლინე ხსნის ნიშანი, რათა შენი სჯულის მცნებები გახსენებოდათ.

7რადგანაც მოქცეული იმით კი არ გადარჩა, რასაც შეჰყურებდა, არამედ შენით, ყოველთა მხსნელო.

8ამით დაარწმუნე შენი მტრები, რომ შენა ხარ ყოველი ბოროტისაგან დამხსნელი.

9მტარვალნი კალიებისა და კრაზანების ნაკბენმა მოსრა, და არსად მოიძებნა მათი წამალი, რადგანაც ღირსნი იყვნენ მათგან წამებისა.

10შენს შვილებს კი გველების გესლმაც ვერა დააკლო რა, რადგან შენი წყალობა გადმოვიდა მათზე და განკურნა ისინი.

11ისინი გესლით იქნენ მოწყლულნი, რათა შენი სიტყვები გახსენებოდათ, მაგრამ მალევე ეშველათ, რათა დავიწყების უფსკრულში არ დანთქმულიყვნენ შენს წყალობას მოკლებულნი.

12ვერც ბალახმა არგო მათ და ვერც სალბუნმა, არამედ შენმა ყოვლისმკურნალმა სიტყვამ, უფალო.

13რადგანაც შენს ხელთაა სიცოცხლეც და სიკვდილიც; ვისაც გსურს, შენ ჩაიყვან ჯოჯოხეთის ბჭემდე და შენვე ამოიყვან.

14ადამიანი შეიძლება ბოროტებით გახდეს მკვლელი, მაგრამ ვერც ამორთმეულ სულს დააბრუნებს უკან და ვერც საიქიოს გარდასულს.

15შენი ხელიდან გაქცევა შეუძლებელია. გაექცე შენს ხელს,

16რადგანაც მკრეხელნი, რომელთაც უარყვეს შენი შემეცნება, დასჯილ იქნენ შენი მძლე მარჯვენით, არნახული თავსხმით, სეტყვითა და უწყალო გრიგალით დევნილნი, და ცეცხლში ამოიბუგნენ.

17მაგრამ ყველაზე საოცარი მაინც ის არის, რომ ყოვლისდამშრეტ წყალში ცეცხლი უფრო მძლავრობდა, რადგან თვით სამყაროც კი შეეწევა მართალთ.

18ხანდახან ალი ცხრებოდა, რათა არ ამოებუგა მკრეხელებს მისეული ცხოველები და ამის მხილველთ სცოდნოდათ, რომ ღვთის მსჯავრია მათი მდევნელი.

19ხანდახან კი წყლის შუაგულში თვით ცეცხლზე მეტად მძლავრობდა, რათა მუსრი გაევლო უსჯულო მიწის ნაყოფთათვის.

20ნაცვლად ამისა, ანგელოზთა საზრდოს არ აკლებდი შენს ხალხს და ისე, რომ არც კი გაგირჯია, ზეციდან უგზავნიდი მზამზარეულ პურს, ყველასთვის სანუკვარს და საამოს.

21შენს სიყვარულს შვილების მიმართ შენს მიერვე ბოძებული საზრდო მოწმობდა, გემოს რომ იცვლიდა იმის მიხედვით, თუ ვის როგორი სურდა და თვითეულის სურვილს ეხამებოდა.

22თოვლმა და ყინვამ გაუძლეს ცეცხლს და არ დამდნარან, რათა სცოდნოდათ უკეთურთ, რომ შთანთქა მტრის მიერ მოწეული ნაყოფი სეტყვაში მოგიზგიზე და თავსხმაში მობრიალე ცეცხლმა.

23მაგრამ იგივე ცეცხლი, რათა დანაყრებულიყვნენ მართალნი, ივიწყებდა თავის საკუთარ ძალას,

24რადგან ქმნილება, შენ – მის შემოქმედს რომ გემსახურება, უსამართლოთა დასჯას მიელტვის და ცხრება მათდა სასიკეთოდ, ვისაც სწამს შენი.

25ამიტომ იყო, რომ მაშინაც, ყოველმხრივ სახეცვლილი, შენს ცხოველმყოფელ მადლს მსახურებდა გაჭირვებულთა სურვილით.

26რათა სცოდნოდათ შენს შვილებს, რომელნიც შეიყვარე, უფალო, რომ ნაყოფთა სიუხვე კი არ არჩენს ადამიანს, არამედ შენი სიტყვა იცავს ყველას, ვისაც სწამს შენი.

27რადგან ის, რასაც ცეცხლი ვერ მუსრავს, მაშინვე დნება, როგორც კი მზის სხივი გაათბობს.

28რათა იცოდეს ყველამ, რომ მზეზე ადრე უნდა მოგაგონ მადლი და გარიჟრაჟზევე შემოგეგებონ,

29რადგანაც ზამთრის ჭირხლივით დადნება სასოება უმადურისა და დაიღვრება, როგორც ფუჭად მდინარი წყალი.

17

17^1დიდია და გონებამიუწვდენელი შენი ყოველი მსჯავრი, ამიტომაც შეცდნენ უწრთვნელი სულები.

2უსჯულონი, რომელთაც შენი წმიდა ერის დამონება მოიწადინეს, ბნელეთის პატიმრები და გრძელი ღამის ტყვეები იყვნენ, კარჩაკეტილნი და მარადიული განგებისაგან ლტოლვილნი.

3რაკიღა ცდილობდნენ დავიწყების მრუმე საბურველქვეშ მიმალულიყვნენ თავიანთ იდუმალ ცოდვებთან ერთად, საშინელი აჩრდილებით თავზარდაცემულნი და შეძრწუნებულნი აქეთ-იქით მიმოიფანტნენ.

4თვით ყველაზე ბნელმა მღვიმემაც, რომელსაც თავი შეაფარეს, ვერ იხსნა ისინი შიშისაგან, რადგანაც საზარელი გნიასით შეძრწუნებულთ ყველგან პირქუში მოჩვენებანი ელანდებოდათ.

5ვერავითარი ძალა ცეცხლისა ვერ ასხივებდა ნათელს და არც ვარსკვლავთა ციმციმს შეეძლო ამ შემზარავი ღამის ნათება.

6მხოლოდ თავისით დაგზნებულ და თავზარდამცემ კოცონთა ალი თუ უნათებდათ წყვდიადს; და უხილავი აჩრდილებით შეძრწუნებულთ კიდევ უფრო საზარლად ეჩვენებოდათ ხილული.

7გაცუდდა მაცთური ძალა ჯადოქრობისა და სასაცილო შეიქნა სიბრძნით თავმოწონება.

8რადგან მათ, ვინც შიშის და ძრწოლის განდევნას აღუთქვამდა ტანჯულ სულებს, თავად შეჰყროდათ სამარცხვინო შიშის სენი.

9ვერავითარ საშინელებასაც რომ ვერ შეეკრთო ისინი, ნადირთა შლიგინითა და ქვეწარმავალთა სისინით დევნილნი შიშისაგან იხოცებოდნენ და იმასაც კი ვერ ბედავდნენ, რომ თვალი გაესწორებინათ ჰაერისათვის, რომელსაც ვერსად წაუვა კაცი.

10რადგანაც თავისივე მოწმობით განსჯილი ბოროტება მხდალია და სინიდისით ქენჯნილს ყოველწამს საშინელება ელანდება.

11ვინაიდან შიში სხვა არა არის რა, გარდა იმისა, რომ გონება აღარ შეეწევა მოშიშს.

12რაც უფრო ნაკლებია შინაგანად ამ შემწეობის იმედი, მით უფრო შეუცნობელი ჩანს ტანჯვის მიზეზი.

13აუტანელი ჯოჯოხეთის უფსკრულიდან გამოსული ამ ჭეშმარიტად გაუსაძლისი ღამით, ჩვეულებრივ რომ ეძინათ,

14ხან თავზარდამცემი აჩრდილები ელანდებოდათ, ხან კი სულიერი უმწეობით სასომიხდილნი ბორგავდნენ იმის გამო, რომ უეცარი და მოულოდნელი შიშისზარი დაატყდათ თავს.

15ასე რომ, ვინც სად იყო, იქვე დაეცა და რკინით შეუჭედელ დილეგში ამოყო თავი.

16მიწისმუშა, მწყემსი თუ უდაბნოში მოსაქმე, ანაზდეულად გათანგული, თავის გარდუვალ ხვედრს დაემორჩილა, რადგანაც ყველა წყვდიადის ერთი დაუხსნელი ჯაჭვით იყო შეკრული,

17ქარის წივილი თუ ხშირ ფოთლებში მიმალული ჩიტუნების ტკბილი ჭიკჭიკი, მოვარდნილი წყლის მძვინვარება თუ დაგორებულ ლოდთა გრუხუნი,

18ნადირთა უხილავი შლიგინი, მძვინვარე მხეცთა ღრიალი თუ მთის მღვიმეებში მოგუგუნე ექო – ყოველივე ეს თავზარს სცემდა შიშით გათანგულთ.

19მთელი სამყარო მოელვარე ნათელს მოეცვა და შეუფერხებლად საქმიანობდა;

20მხოლოდ მათ თავზე ჩამოწოლილიყო პირქუში ღამე, სახება წყვდიადისა, რომელსაც უნდა შთაენთქა ისინი, თუმცა თავიანთი თავისთვის თვითონვე იყვნენ წყვდიადზე უფრო მძიმენი.

18

18^1შენს წმიდათათვის კი ნათობდა უდიადესი ნათელი; ხოლო მტრებს ესმოდათ მათი ხმა, მაგრამ ხედვით კი ვერ ხედავდნენ, და ნეტარად მიაჩნდათ ისინი, რადგანაც არ იტანჯებოდნენ.

2მადლობას უხდიდნენ მათ იმის გამო, რომ არ ცდილობდნენ შური ეძიათ იმ ბოროტებისთვის, რაც მტარვალთაგან დაეთმინათ, და შენდობას სთხოვდნენ მათ.

3ამიტომაც მიეცი მათ ცეცხლოვანი სვეტი გზის მაჩვენებლად და უხიფათო მგზავრობისათვის – უვნებელი მზე.

4მტრები კი იმსახურებდნენ იმას, რომ არ ღირსებოდათ ნათელი და წყვდიადის ტყვეებად დარჩენილიყვნენ, რადგანაც დატყვევებული ჰყავდათ შენი შვილები, რომელთა მეშვეობითაც სჯულის უხრწნელი ნათელი უნდა მისცემოდა სამყაროს.

5როცა მათ განიზრახეს ამოეჟლიტათ წმიდათა ყრმები, თუმცა ერთი მიგდებული ჩვილი მაინც გადარჩა, სანაცვლოდ ურიცხვი შვილი წაართვი მათ და ბობოქარ წყალში მოაშთვე ყველანი ერთად.

6ეს ღამე წინასწარ ეუწყათ ჩვენს წინაპრებს, რათა მტკიცედ სცოდნოდათ აღთქმა, რაც ირწმუნეს, და მხნედ ყოფილიყვნენ.

7და შენი ხალხი ელოდა, როგორც მართალთა ხსნას, ისე მტრების დაღუპვასაც.

8და მართლაც, რითაც მტრები დასაჯე, იმითვე განგვადიდე ჩვენმა მხმობელმა.

9კეთილთა წმიდა შვილები ფარულად სწირავდნენ მსხვერპლს და ერთსულოვნად დაადგინეს საღვთო სჯულად, რომ წმიდათა წილხვედრი თანაბრად ყოფილიყო სიკეთეც და განსაცდელიც, და უკვე გალობდნენ მამათა საგალობლებს.

10საპირისპირო მხრიდან კი ისმოდა მტრების გნიასი და საწყალობელი მოთქმა-გოდება, რითაც გლოვობდნენ დაღუპულ შვილებს.

11ერთნაირად დაისაჯა ყმაც და ბატონიც; მდაბიოც ისევე ეწამა, როგორც მეფე.

12უკლებლივ ყველას წინ ესვენა ურიცხვი მკვდარი და მკვდართა დასამარხად ცოცხლები აღარ კმაროდნენ, რადგანაც ერთ წამში მოისრა მათი რჩეული მოდგმა.

13და ყველამ, ვისაც ჯადოქრობის გამო არა სწამდა რა, პირმშოთა დაღუპვისას ღვთის შვილად აღიარა ჩვენი ხალხი.

14ვინაიდან, როცა ყველაფერი მყუდროებამ მოიცვა და თავისი დინებით მალე განახევრდა ღამე,

15დასაღუპად განწირული ქვეყნის შუაგულზე ცათა სამეუფო ტახტთაგან მრისხანე მეომარივით გადმოვიდა შენი ყოვლისმძლე სიტყვა და თან მოჰქონდა ბასრი მახვილი – შენი ურყევი ბრძანება,

16დადგა და სიკვდილით აღავსო ყოველი; ზეცას სწვდებოდა ქვეყნად მოარული.

17მაშინ უეცრად შეაძრწუნა ისინი სიზმარეულმა ხილვებმა და თავზარი დაეცა ყველას.

18ვინ სად ეცემოდა ცოცხალ-მკვდარი, ვინ სად, და აღიარებდა თავისი დაღუპვის მიზეზს.

19ვინაიდან თავზარდამცემმა სიზმრებმა ყველაფერი წინასწარ აუწყეს მათ, რათა სიკვდილის წინ მაინც სცოდნოდათ, თუ რისთვის იტანჯებოდნენ ასე სასტიკად.

20თუმცა სასიკვდილო განსაცდელმა მართლაც უწია და მრავალი მათგანი დაიღუპა უდაბნოში, მაგრამ ეს რისხვა დიდხანს არ გაგრძელებულა.

21რადგანაც ისწრაფა უბიწო კაცმა მათდა შეწევნად და ხელთ იპყრა საჭურველი თავისი მსახურებისა – ლოცვა და საკმეველი წყალობის გამოსათხოვად; წინ აღუდგა რისხვას და ზღვარი დაუდო უბედურებას, რითაც ცხადყო, რომ შენი მსახური იყო.

22მან სძლია მტერი, მაგრამ არა სხეულის თუ საჭურვლის ძალით, არამედ მარტოოდენ სიტყვით შემუსრა იგი, როცა გაიხსენა წინაპართათვის მიცემული ფიცი და აღთქმანი.

23როცა უკვე აღიმართა გვამების გროვა, შუაში ჩადგა, შემუსრა მომხდურთა რისხვა და ცოცხლებისკენ სავალი გზა გადაუღობა.

24მისი მოსასხამი მთელ სამყაროს განასახიერებდა, ოთხრიგად ჩაყოლებულ ძვირფას ქვებზე წინაპართა დიდება იყო აღბეჭდილი, ხოლო მის დიადემაზე – შენი სიდიადე.

25სწორედ ამის წინაშე უკუიქცა შემმუსვრელი და მასვე შეუკრთა, რადგან რისხვის ეს ერთი განსაცდელიც საკმაო იყო.

19

19^1უღვთოთა მიმართ კი ბოლომდე გაგრძელდა უწყალო რისხვა, რადგანაც ღმერთი წინასწარ ჭვრეტდა ყველაფერს, რაც უნდა ჩაედინათ.

2მას შემდეგ, რაც წასვლის ნებას დართავდნენ და სასწრაფოდ გაისტუმრებდნენ მის ხალხს, სინანული შეიპყრობდათ და უკან დაედევნებოდნენ.

3და მართლაც, ვიდრე ჯერ კიდევ მგლოვიარენი თავიანთი მკვდრების საფლავებს დასტიროდნენ, უფრო შლეგური რამ განიზრახეს: იმათ, ვისაც ევედრებოდნენ – წადითო, უკან გამოსდევნებოდნენ, როგორც ლტოლვილებს.

4ამ უკიდურესობისაკენ უბიძგებდა მათ ბედისწერა, რისი ღირსნიც იყვნენ; ამიტომაც დაივიწყეს, რაც თავს გადახდათ, რათა სასჯელით შეევსოთ, რაც მათ ტანჯვა-წამებას აკლდა;

5რათა შენი ხალხი არნახული მგზავრობით გამოგეცადა, მტერი კი უჩვეულო სიკვდილით დაღუპულიყო.

6რადგანაც მთელმა ქმნილებამ, შენი ბრძანებისამებრ ბუნება იცვალა, რათა შენი შვილები უვნებელნი დარჩენილიყვნენ.

7ბანაკს ღრუბელი ფენდა ჩრდილს, ხოლო იქ, სადაც მანამდე წყალი იდგა, ხმელი გამოჩნდა, მეწამული ზღვა – დაუბრკოლებლად სავალ გზად, ბობოქარი ტალღები კი მწვანე ველად იქცა,

8რომლითაც გააღწია მთელმა ხალხმა, შენი ხელით დაცულმა და გამაოგნებელ სასწაულთა მხილველმა;

9ცხენებივით დაბალახობდნენ, კრავებივით დახტოდნენ და გადიდებდნენ თავიანთ მხსნელსა და უფალს.

10რადგან ჯერ კიდევ ახსოვდათ, რომ უცხო მხარეში ყოფნისას, მიწამ ცხოველთა ნაცვლად ჭიაყელები წარმოშვა, ხოლო მდინარემ თევზების ნაცვლად ურიცხვი გომბეშო ამოყარა.

11შემდეგ კი ჩიტების ახალი გვარიც იხილეს, გულისთქმას აყოლილნი ნოყიერ საზრდოს რომ ითხოვდნენ.

12რადგან მათდა სანუგეშებლად მწყრები მოფრინდნენ ზღვიდან,

13ცოდვილებს კი სასჯელი დაატყდათ თავს, რაც წინასწარვე ეუწყათ მეხთატეხით; სამართლიანად იტანჯებოდნენ თავიანთი ბოროტებისთვის, რაკიღა სასტიკ სიძულვილს იჩენდნენ უცხოთა მიმართ.

14თუ სხვები თავშესაფარს არ აძლევდნენ მათ კარზე მომდგარ უცხოელებს, ესენი მონებად აქცევდნენ სტუმრებს, რომლებიც მათი კეთილისმყოფელნი იყვნენ.

15თუმცა, არა მარტო ამათ, არც იმათ ასცდათ სასჯელი, ვინც მტრულად იღებდნენ სტუმრებს.

16ამათ კი, თუმცა სიხარულით მიიღეს, მაგრამ შემდეგ, როცა მოსულნი უფლებრივად გაუთანაბრდნენ მათ, ქანცგამწყვეტი შრომა დააკისრეს და შავ დღეში ჩაყარეს ისინი.

17ამიტომაც წაერთვათ თვალისჩინი, როგორც იმათ, მართლის კართან – განუჭვრეტელი უკუნით გარემოცულნი – შესასვლელს რომ ეძებდნენ.

18რადგან თვით სტიქიონებმაც იცვალეს სახე, როგორც ქნარის სიმთა რხევა ცვლის რიტმის ბუნებას, თუმცა ყოველი ბგერა თავის ჟღერადობას ინარჩუნებს; ამას ადვილად შევნიშნავთ, თუ დავუკვირდებით, რაც მოხდა;

19ვინაიდან ხმელეთის ცხოველები წყლის ცხოველებად იქცნენ, წყალში მცურავთ კი ხმელეთზე გადმოინაცვლეს.

20ცეცხლი წყალშიც ინარჩუნებდა ძალას, წყალმა კი დაკარგა თავისი დამშრეტი ბუნება.

21ალმა, პირიქით, მასში მოარულ ხრწნად ცხოველთა ხორცს ვერა ავნო რა, და ვერც ადვილად დნობადი ყინულის მსგავსი ღვთაებრივი საზრდო დაადნო.

22რადგანაც ყოველნაირად განადიდე, უფალო, შენი ხალხი და აამაღლე, და არ მიატოვე, არამედ მარად და ყველგან მხარში ედექი.

Table of Contents

- ბიბლია

- სათაურის გვერდი

- სიბრძნე სოლომონისა

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19